اوایل ماه کتاب خال سیاه عربی رو دست گرفتم و چون با طبع و قلم حامد عسگری آشنا بودم از کتاب حظ و بهره بردم و برای منی که تا به حال سفر حج نرفتم شیرین بود، ولی وقتی خواستم اطلاعات و نظر شخصیم توی گودریدز ثبت کنم دیدم خیلی‌ها به این کتاب انتقاد کردن و حتی یک سری‌ها هم حامد خان عسگری رو ارجاع داده بودن به آقا منصور ضابطیان جهت یاد گرفتن سفرنامه نویسی.

خب من هم که تا به حال کتاب‌های منصور ضابطیان رو نخونده بودم رفتم سراغ کتابخونه‌م و کتاب «سباستین – سفرنامه و عکس‌های کوبا» رو برداشتم و خوندم، واقعاً قلم آقای ضابطیان دوست داشتنی بود و واقعاً باهاش منم رفتم سفر.

تفسیرهای به موقعش از موقعیت‌ها و مکمل کردن این تفسیرها با عکس‌های خوبش جوری هست که آدم دلش نمیاد کتاب بذاره زمین و دوست داره یک سر کتاب نوش کنه.

دستمریزاد آقای ضابطیان

علاقه‌مند شدم بقیه سفرنامه‌های ایشون رو هم بخونم، البته اینم بگم به نظر من سفرنامه آقای حامد عسگری هم عالی بود و من خداروشکر میکنم که چنین نویسندگان خوبی داریم که باعث اغناء ظرف روحی‌مون میشن.

پ.ن: اینم مطلب سومم بود 🙂

ظاهراً به مطلب دوم رسیدم 😊 (ارجاع به مطلب قبل)

عمده نفرات ما ایرانی‌ها در تب نرفتن به زیارت اربعین سوختیم و خب بهترین چیز برامون توی اون روزها گوش کردن به رادیو اربعین بود ولی این شبکه رادیویی نشون داد اگه پیاده‌روی اربعین برگزار نشه چیز خاصی تو چنته نداره و عملا شنونده‌هاشُ بعد چند ساعت (حتی تو بعضی از برنامه‌ها در حد چند دقیقه) طرد میکنه، چند تا پرده از چیزهایی که تو ذوقم زد می‌نویسم شاید کسی از بر و بچه‌ها این شبکه اینجا و روزی دید و شاید اصلاحاتی برای سال آینده شد:
پرده اول:
گوینده: برای اینکه اسم شما هم جزو زوار اربعین ثبت بشه همین الان لبیک یا حسین رو به شماره… ارسال کنه و حتما اسم کاملش رو هم زیر پیامک بنویسه تا من بخونم😐!!!

[۵ ثانیه مداحی پخش میشه]

گوینده: چند تا از پیامک‌هارو که خودشون به این وسیله زائر اربعین کردند!!!! رو می‌خونم؛ خانم فلان لبیک یا حسین، آقای بیساری از فلان شهر آبیک یا حسین [این اسم خوندن حدود ۳ دقیقه طول می‌کشه]

[۵ ثانیه مداحی پخش میشه]

گوینده: این حسین کیست که عالم همه دیوانه‌‌ی اوست، این چه شمعیست که…. [و دوباره ۳ دقیقه پیامک لبیک یا حسین ‌هارو با اسامی میخونه و در ضمن اعتراض می‌کنه چرا یک‌سری اسامیشون نمی‌نویسند]

[۵ ثانیه مداحی پخش میشه]

گوینده: تعدادی پیامک داشتیم که می‌گفتند چرا من انقدر بین مداحی ها حرف می‌زنم، آقاجان و خانوم محترم لازمه برنامه سازی اینه که مجری حرف بزنه و بلافاصله شروع کرد به خوندن اسامی افرادی که لبیک یا حسین رو فرستاده بودند.

یعنی عملا توی یک ربع فقط ۱۵ ثانیه مطلب شنیدیم بدون سخنرانی بدرد بخور

پرده دوم:
که تو دل همون پرده اول بود، مگه روایت ندارم از روایت سُدیر (یکى از یاران امام صادق(علیه السلام)) که به خوبى استفاده مى شود که زیارت آن حضرت از دور نیز فضیلت بسیار دارد، به این صورت که در فضاى باز قرار گیرد و به راست و چپ نظر بیفکند، سپس سر خود را به سوى آسمان بلند کند و به جانب قبر امام حسین(علیه السلام) توجّه نماید و بگوید: «اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ وَ رَحْمَهُ اللهِ وَ بَرَکاتُهُ» که در مقابل آن براى او ثواب بسیار نوشته مى شود.

خب این لبیک یا حسین چجوری باعث زائر شدن میشه، آیا این ترویج دروغ نیست؟

پرده سوم:
رادیو اربعین تو کل زمان‌هایی که من توی عصر به رادیو اربعین گوش دادم همیشه یه سردار جنگ دعوت کرده بودند و همون حرفهای تکراری که تو هفته دفاع مقدس زده میشد می‌زدند و یک ساعتی برنامه رو میگذروندن، البته تفاوتشون با برنامه‌های شبکه‌های دیگه این بود که بجای موسیقی بین حرفهای مهمانشون از مداحی استفاده میکردند، خداییش آدم زد رشادت‌های این عزیزان نیستم ولی جای برنامه‌هایی که بتونه ابعاد کمتر گفته شده عاشورا و کوفه و شام اون زمان رو بگه خیلی خالی بود.

چند روزیه که دو تا مطلب تو ذهنم هست که بیام اینجا و بنویسم ولی فرصتش برام پیش نیومد، امشب هم به یه موضع جالب بر خوردم که خالی از لطف نیست نوشتنش و موندنش اینجا، پس اول همین مطلب امشب رو می‌نویسم و اون دو تا رو هم تا با مترو برسم خونه اگر رسیدم می‌نویسم و اگر نرسیدم فردا یا پس فردا می نویسم.

چند سالی میشه که اسم امیر تتلو به گوشم خورده بود و اون موقعی که یه تازه خواننده بی نام و نشون بود یکی از آهنگاش گوش کردم و از شما چه پنهون اصلأ از سبکش و آهنگش و شعرش خوشم نیومد.
هی از دور و نزدیک ازش خبر و سخن می‌شنیدم تا انتخابات سال ۹۶ که خودش چسبوند به حجت الاسلام رئیسی و تقریباً دیگه همه شناختنش و اون موقع سعی کردم یکی دو تا دیگه از آهنگاش بشنوم که هر دفعه با فوران محتویات معده به سمت بالا روبرو شدم و بی خیالش شدم.
البته اینم بگم در حد چند بند و (اگه بشه گفت) بیت گوش کردم و بی ربطی معنا و کلام باعث قطع گوش دادن شد.

ولی خب خوب میدونم طرفدار زیاد داره و یه جورایی طرفداراش براش می‌میرن که به همین طرفدارها میگن: «تتلیتی»

ولی امشب که داشتم از شرکت به سمت مترو می‌اومدم یه شخصی جلو پاک ترمز کرد تا منُ تا ایستگاه مترو برسونه و این فتح بابی شد که حدود ۱۰ دقیقه مجبور شدم به صدای ایشون گوش کنم، اول خواستم کتاب «نیم دانگ پیونگ یانگ» از کیف دربیارم و تمرکزم بدن بهش ولی گفتم بذار شعرش گوش کنم شاید چیزی میگه که این‌همه طرفدار داره، ولی چشمتون روز بد نبینه آهنگش نه شعر داشت، نه سبک، نه موسیقی، نه هر چیزی که بشه آدم ازش خوشش بیاد، یه جاهایی که عملا روی آهنگ فقط! حرف زده بود، بدون هیچ سبکی، انگار یکی آهنگ پلی کرده بشه و یکی داره برات محملات میگه.
خداییش این بشر چی داره که این‌همه طرفدار داره و از طرفی طرفداراش با افتخار خودشون تتلیتی معرفی میکنن!؟!؟

به قول مرحوم عارف لرستانی تو شب‌های برره: خدایا توبه

بنا به شرایط کاریم از صبح زود وارد محل کار میشم و زود که از شرکت بیام خونه حدود غروب هست، اونم با سرویس شرکت تا نزدیک خونه میام و همین باعث میشه که از اجتماع عمومی مردم دور باشم، امروز که بعد از مدت‌ها به مرکز شهر و میدان انقلاب رفتم و برای برگشت از مترو تو ساعت نسبتاً شلوغش استفاده کردم تازه دیدم که چقدر رنگ جامعه عوض شده، پسرها یه شکل دیگه ای شدن که تمیز دادنشون از دخترها خیلی سخت شده و دخترها هم بالعکس پسرها 😐

جالبیش اینه این تفاوت برای من خیلی عجیب بود و برای بقیه عادی بود، مثلاً توی راهروی مترو خانمی جلوتر از من بود که اصلا روسری یا شال روی سرش نبود، نه اینکه از سرش افتاده باشه، نه اصلا، انگار به طور مادر زاد براش آپشن روسری یا شال فعال نشده بود، پیش خودم گفتم مامور حراست مترو بهش گیر میده ولی خیلی شیک و قشنگ از جلوی مأمور رد شد و فک من به زمین خورد 😶

وقتی هم که سوار قطار مترو شدم وارد اولین واگن بعد از واگن خانمها شدم و دیدم تو واگن خانم‌ها یه فروشنده خانم با پوشش بسیار راحت (تا حدی که اگر بی حجاب بود کمتر جلب توجه میکرد) در حال فروش اکسسوری های زنونه است و بقیه مردم هم عادی عادی عادی

راستی چی شده و چه بر سر دخترها و زن‌های مملکتم اومده که مادرها و مادربزرگهای همین افراد برای از دست ندادن حجابشون حاضر شدن چندین سال خودشون توی خونه هامون حبس کنند ولی الان خیلی راحت بدنشون رو عرضه میکنند به نگاه حریص جامعه!!!!

با اينكه علاقه خاصي به دوچرخه دارم ولي با توجه بُعد مسافت بين محل زندگي و كارم امكان استفاده از دوچرخه رو ندارم و با توجه به اينكه چند باري هم نيمه شيطون مغزم گولم زده و تا خريد دوچرخه پيش رفتم ولي باز نيمه عاقل مغزم پيروز شده و تا الآن دوچرخه نخريدم.

ولي با اين حال علاقه من به دوچرخه كم نشده، هفته پيش كه رفته بودم انقلاب چند تا كتاب بخرم و پس از خريد آخرين كتاب ديدم يكي از اين دوچرخه هاي طرح #بيدود جلوي در مغازه خود نمايي مي كنه و من هم امونش ندادم و همون موقع اپليكشينش دانلود كردم و قفلش آزاد كردم و آزاد و رها سوار بر دوچرخه مسير انقلاب تا منزل ركاب زدم.

چه حس خوبي داشت بعد از حدود 24 سال سوار بر دوچرخه و لذت ركاب زدن و سرخوش شدن.

خوشبختانه الان يكي از بيدوديها هستم و تا حداقل يكسال ميتونم وقت و بي وقت از اين وسيله كم هزينه ولي سودمند استفاده كنم.

پ.ن: آدم وقتي داره با خودرو رانندگي ميكنه زياد شيب خيابون ها براش مهم نيست ولي تور كاب زدن با دوچرخه (اون ساده و غير دنده اي) چقدر اين شيب هاي هر چند ناچيز به چشم مياد D: